China deel 1

Het moet met een omweg, maar gelukkig kan ik toch mijn belevenissen in China op mijn blog zetten. Of liever gezegd laten zetten. Mijn zus is zo lief om de verslagen die ik naar haar doormail op mijn blog te plaatsen, zodat jullie allemaal kunnen volgen wat ik uitspook hier in China…


Vrijdag 30 oktober – zaterdag 31 oktober:
Om 3.30u zijn we vertrokken uit Haps, richting Amsterdam. Geert-Jan en Diana waren bereid om hun nachtrust op te geven om ons naar Schiphol brengen.
Rond 5.00u waren we op Schiphol. En op dat moment begon ook het wachten, want na onze bagage gedropt te hebben, met Geert-Jan en Diana een kopje koffie gedronken te hebben, ingecheckt te hebben en nog de laatste dingetjes gekocht te hebben, moesten we wachten tot ons vliegtuig richting Frankfurt zou vertrekken.

We zouden om 8.40u vertrekken, maar toen we eenmaal in het vliegtuig zaten, bleek dat we nog een uurtje moesten wachten voordat we konden gaan. Het was namelijk mistig in Frankfurt. Maar we zaten in ieder geval vast in het vliegtuig en natuurlijk had ik een boek bij me. Dat viel dus nog wel te overleven.
De reis naar Frankfurt viel me ook heel erg mee, maar het is ook maar ongeveer een uur vliegen. In Frankfurt moesten we opnieuw inchecken en vervolgens weer wachten…
Gelukkig had deze vlucht geen vertraging en vertrokken we 14.45u naar Beijing!

De vlucht naar Beijing verliep goed. Ik kon het scherm op de stoel voor mij zo instellen dat ik steeds kon zien waar we waren en hoelang we nog moesten vliegen. Dat vond ik wel leuk om te volgen en dan kon ik ondertussen in mijn boek lezen.
Erg veel geslapen heb ik niet in het vliegtuig en het is heel raar om ’s morgens om 7.30u aan te komen in Beijing terwijl het voor je gevoel net middernacht is. Gelukkig waren we die nacht er voor al vertrokken, wat betekende dat mijn gevoel niet helemaal op zijn kop stond. Het was wel een beetje vervelend dat ik niet meteen naar huis kon bellen om te zeggen dat alles goed was gegaan.

Met de taxi gingen we naar het hotel. Even twijfelden we of er wel zouden komen, want de taxichauffeuse sprak geen woord Engels en ook de routebeschrijving die we in het Chinees bij ons hadden, deed geen lichtje bij haar branden. Gelukkig hadden we een plaatje van het hotel en een telefoonnummer. Ze belde naar het hotel en op die manier wist ze het toch te vinden.

In het hotel spraken ze ook niet zoveel Engels, maar we hadden natuurlijk onze reservering meegebracht en met handen en voeten kom je ook een heel eind. Ze wilde ook zeker weten of wel echt 6 nachten wilden blijven. Dat gaf mij het idee dat het misschien niet zo’n goed hotel zou zijn, maar de hotelkamer ziet er goed uit. De douche is zelfs beter dan die van mij in mijn vakantiehuisje in Beers ;-).

Na een paar uurtjes rust zijn we erop uit getrokken; de omgeving verkennen. Het lawaai en de stank waar Chantal ons voor gewaarschuwd had, viel ons erg mee. Natuurlijk was er wel toeterend verkeer en was de lucht minder aangenaam dan we gewend zijn in Nederland, maar dit was niet zo erg als verwacht. We kwamen meteen tot de ontdekking dat we zeker niet hoefden te verhongeren in Beijing, want de McDonalds, KFC en de pizzahut zitten in de straat van het hotel ;-).

We zijn ook naar het Ditan Park geweest. Dat is het park waar de Temple of Earth staat. We hebben daar wat rond gelopen, maar echt super veel te zien was er niet. Het was er wel enorm rustig, de geluiden van de stad drongen er bijna niet door.

Verder hebben we ’s avonds nog even rondgewandeld om wakker te blijven. We wilden niet te vroeg gaan slapen, omdat we dan in het verkeerde ritme zouden blijven zitten. De verlichting van de gebouwen viel me heel erg mee. Ik dacht het beetje zou zijn zoals in Amerika met overal billboards en flikkerende lichten. Dat valt bij ons in de straat heel erg mee. Het kan natuurlijk zijn dat het in andere delen van Beijing wel zo is.
We hebben in een klein winkeltje wat chips en cola gekocht. En daar deed ik een leuke ontdekking, ze hebben hier komkommerchips en limoenchips. Ik weet niet of we dat in Nederland ook hebben, ik ben het in ieder geval nog nooit tegengekomen. Natuurlijk hebben we meteen een bus komkommerchips gekocht en tot onze verbazing was hij nog best lekker ook!

Zondag 1 november:
Ik ging naar China met de gedachte dat het daar in ieder geval even goed of nog beter weer zou zijn dan in Nederland. Maar vandaag sneeuwde het hier en het was echt koud. Het heeft bijna de hele dag continu gesneeuwd. Dit verwachtte ik niet toen ik naar China ging. Maar het heeft ook wel iets. Alles lag onder een mooi laagje sneeuw en je krijgt toch een beetje het kerstmis-gevoel.

Helaas gooide de sneeuw wel onze plannen vandaag in de war. Het was namelijk echt geen pretje om buiten rond te lopen en we wilden eigenlijk naar de Verboden stad en het Plein van de Hemelse vrede. We zijn wel die kant op gegaan met de metro, maar het was echt geen doen. We zijn toen naar het NCAP (National Centre of the Performing Arts) gegaan. Het is een geweldig gaaf gebouw, maar voor de rest kon ik er niet echt veel interessants aan ontdekken. Dit komt waarschijnlijk ook omdat het grootste deel van de uitleg van dingen in het Chinees beschreven staat en maar minimaal in het Engels. Dat betekent dat ik er niet zoveel van snap en dan ook niet echt geïnteresseerd raak. Het gebouw was wel echt fascinerend.

’s Avonds zijn we nog met de metro naar het Olympisch park geweest. Het sneeuwde niet meer, dus we dachten dat het wel een goed plan was. Helaas stond er een snijdende ijskoude wind. Echt alsof het door je heen waaide en heel erg koud. We hebben snel wat foto’s gemaakt, want het ziet er wel allemaal kei gaaf uit. Misschien dat we er nog terug gaan als we nog tijd over hebben in onze planning.
Arno is ook nog even naar het winkeltje geweest om de limoenchips te kopen. Dat moesten we toch ook nog uitproberen. En ook dat smaakt best goed!

Wat me tot nu toe opvalt aan China is dat iedereen echt heel erg aardig is, maar dat ze wel gewoon in het Chinees tegen ons blijven praten. We begrijpen er geen bal van en geven aan dat we Engels praten en hen dus niet verstaan, maar toch blijven ze doorbrabbelen in het Chinees. Ze proberen het wel, dat wel, maar toch het is raar om iemand tegen je te horen praten, terwijl ze weten dat je het niet verstaat. Ze lachen wel voortdurend heel vriendelijk, dus ik denk dat ze eigenlijk helemaal geen Engels kunnen, maar wel graag ons verder willen helpen.

En ik vind het echt heel moeilijk dat ik de taal niet kan begrijpen. Ik wil graag weten wat er staat en wat er gezegd wordt of in ieder geval een poging doen om het te begrijpen. Dat gaat in het Chinees helemaal niet, dus dat werkt soms wel frustrerend. Maar goed, misschien ben ik er over een paar dagen wel aangewend.