China deel 3

Dinsdag 3 november:
Vandaag was het de dag van de tempels. We hebben helaas maar 3 tempels bezocht, terwijl er eigenlijk 4 op het programma stonden.
We zijn gestart bij de Lama Tempel. Na een kleine wandeling en halsbrekende toeren in het verkeer (soms denk je echt dat er hier geen verkeersregels zijn…) waren we er.
De Lama Tempel is erg mooi en nu weet ik pas dat de mensen hier best gelovig zijn. Ik had er eigenlijk niet zo’n duidelijk beeld van welk geloof ze eigenlijk aanhingen (misschien wel heel slecht van mij), maar na vandaag is het me wel duidelijk geworden.
Het gaafste aan de Lama Tempel is de 18 meter hoge Boeddha. Die is gemaakt uit één stuk hout en heeft ook in het Guiness Book of Records gestaan.
De Chinezen eren hun Boeddha door wierookstokjes aan te steken. Op zich is het niet erg als er één of twee wierookstokjes aangestoken worden, dat ruikt nog best lekker. Maar iedere Chinees moet 3 stokjes aan steken om Boeddha te eren. Je begrijpt natuurlijk wel dat de geur dan overweldigend is. En de Chinezen gebruiken ook allemaal verschillende geuren. Heel bijzonder, maar voor mijn reukorgaan niet zo prettig ;-)

Bijna tegenover de Lama Tempel is de Confucius Tempel. Hier was het meteen een stuk rustiger en daar bedoel ik mee dat er veel minder toeristen of Chinezen waren. De Confucius tempel vond ik mooier om te bezoeken, met name om de rust die er heerste. Bij de tempel was ook een college waar ook nog mooie dingen te zien waren.

Vervolgens gingen met de metro op weg naar de Dongyue Tempel. Volgens Chantal konden we daar een blik werken in de Taoïtische (Chinese filosofische en religieuze stroming) versie van de hel. Maar we konden de tempel niet goed vinden. We hebben minstens twee uur rondgelopen, maar we konden het niet vinden. Ook op de kaartjes in de buurt stond het niet aangegeven, terwijl we het toch echt op Google maps hadden gevonden. Volgens het GPS-systeem van Arno’s telefoon moesten we er ook echt dichtbij zijn.
Uiteindelijk hebben we het wel gevonden, maar dat betekende dat we niet meer naar de Tempel van de Hemel konden.

De Dongyue tempel was wel erg mooi en anders dan de andere twee tempels. Er waren meer voorstellingen van de duivel of hoe je dat ook moet noemen in het Boeddhisme. Het zorgde voor meer variatie en maakte het dus interessanter. We hadden namelijk eigenlijk een beetje het idee dat je na één tempel gezien te hebben, je ze allemaal wel zo’n beetje gezien hebt. Maar dat viel gelukkig mee. We hadden niet voor niets zolang rondgelopen om deze tempel nog te kunnen bezoeken.

Vandaag zijn me de verschillen in Beijing meer opgevallen. Volgens mij is er een grove tweedeling te maken onder de Chinezen. Je hebt de Chinezen die het aardig voor elkaar hebben en dus een goede baan hebben of naar school toe gaan. Die Chinezen zien er goed uit en bezoeken ook de toeristische trekpleisters. Ze hebben het naar mijn idee niet veel slechter dan wij.
Maar je hebt ook de Chinezen die op allerlei mogelijke manieren geld proberen te verdienen. Zoals ik gisteren al schreef, heb je Chinezen die echt waardeloze baantjes hebben die volgens mij alleen uitgevonden zijn om hen aan het werk te houden. Ik geloof niet dat zij veel verdienen en echt gelukkig zijn. Je hebt ook nog degenen die in een winkeltje souvenirs of boodschappen of iets dergelijks verkopen. Ze hebben het naar mijn idee ook niet breed. Ik kan namelijk niet geloven dat je goed kunt verdienen aan een souvenirwinkel in een straat waar al honderd van dezelfde winkeltjes zitten.
Ook als ik de flats zie, kan ik niet echt geloven dat de mensen die er wonen het breed hebben. Ze lijken vaak volgestopt met spullen en zien er armoedig uit. Maar misschien is dat in Nederland in de grote steden ook wel zo. Ik ben natuurlijk maar een meisje van het platteland en weet niet zoveel van het stadsleven. Het valt mij hier gewoon op dat sommige mensen hard moeten knokken voor hun centen en er werkelijk alles voor doen.
Ze proberen bijvoorbeeld aan ons van alles te verkopen. Soms voel ik me haast schuldig als ik niets koop, want dan zorg ik er voor dat ze misschien ’s avonds minder te eten hebben. Het is zo dubbel allemaal en ik vind het moeilijk om daar mijn plek in te vinden.