China deel 2

Ik kan toch zelf bloggen!!! :-)
Chantal heeft mij een aantal mogelijke websites doorgemaild, zodat ik via een omweg toch op het blog kon komen. En gelukkig het werkte! De Chinese overheid heeft dus blijkbaar blogspot geblokt, maar waarom...? Chinese censuur noemen ze dat... :-(

Maandag 2 november:
Vandaag scheen de zon toen ik de gordijnen openmaakte, dus dat beloofde meer goeds dan gisteren. We hadden ook al op Internet gekeken of het weer zou verbeteren, dus we gingen er al vanuit dat het niet zo slecht zou zijn als gisteren.

Gisteren heb ik nog niet verteld over het ontbijt in het hotel. Dat is op zich wel goed, maar wel echt Chinees (tenminste dat denken wij). Het is een buffet met allemaal gerechten die de Chinezen blijkbaar ’s ochtends eten. Ik kan me er niet zoveel bij voorstellen. Ik kan ’s ochtends niet al te veel hebben, ik eet altijd alleen wat crackers. Maar hier in China hebben ze allerlei groentes, rijst en broodjes. Ten minste… het lijkt op een broodje, maar het smaakt niet helemaal zoals in Nederland. Ik heb het wel geprobeerd en één ervan is wel redelijk lekker, maar daar blijft het dan ook bij. Ik hou het toch maar bij de toast met jam. En ze hebben ook gekookte eieren, maar wel heel erg hard gekookt. Het drinken is niet zo geweldig. Ze hebben sojamelk of ranja (of zoals de Chinezen het noemen: fruit juice). Op zich niet verkeerd, maar blijkbaar moet hier alles opgewarmd worden. Je drinkt dus warme ranja!
Maar al met al is het toch een redelijk ontbijt en ik hoef in ieder geval geen honger te lijden.
En ik heb geleerd om met stokjes te eten!!! Nou ja… het ging de eerste keer meteen goed, zelfs met de goedkeuring van de Chinees bij ons aan tafel… Maar vervolgens wilde het ook niet echt meer lukken en ben ik er maar gelijk weer mee gestopt!

De plannen die we gisteren hadden, gingen we vandaag uitvoeren. Dus weer met de metro naar het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden stad.
Eerst gingen we naar het Plein van de Hemelse Vrede. Het eerste wat me opviel was dat het ontzettend groot is! Maar ik heb het idee dat alles in China meteen groots aangepakt wordt. Alles is enorm groot en kolossaal. Het geeft je de indruk dat jezelf heel klein bent, maar misschien is dat wel precies de bedoeling.
Wat ik verder wel bijzonder vond, was dat de Chinese vlag bewaakt wordt en dat niemand er bij in de buurt mag komen. Dat zie ik in Nederland nog niet echt gebeuren…

Vervolgens op naar de Verboden stad oftewel het Palace Museum. Ik kon me er niet zoveel bij voorstellen, maar het is echt heel erg groot. En er is veel te zien. In het begin vond ik het allemaal nog niet zo spannend, het lijkt een beetje op een museum, maar dan verdeeld in stukjes. Toch krijg je op een gegeven moment het besef dat het heel erg groot is en dat er dus vroeger mensen niet uit mochten en er ook niemand in mocht. Een wereldje op zich dus. Best wel indrukwekkend.
Alle gebouwen zien er ook super mooi uit. Echt tot in het detail uitgewerkt, dat moet echt enorm veel werk geweest zijn. Maar het heeft dan ook wel tot een prachtig resultaat geleid.
Wat ook erg gaaf was, was de Gallery of Clocks and Watches. Heel veel verschillende klokken op heel veel verschillende manieren vormgegeven. Prachtig om te zien!
De Imperial Garden was ook erg mooi. In de tuin waren allerlei rotspartijen van steen die precies leken te passen in het hele plaatje.
Al met al was het best een aparte ervaring om er rond te lopen en alles te bezichtigen.

Aansluitend aan ons bezoek aan de Verboden stad hebben we het Jing Shan Park bezocht. Dat ligt achter de Verboden stad en biedt een kei gaaf uitzicht op de stad. Je kunt een heel eind omhoog klimmen naar een toren waar een Boeddhabeeld in staat. Vanaf daar kun je uitkijken over een deel van Beijing waaronder dus de Verboden stad. Vooral omdat er hier en daar nog sneeuw op de daken lag, was dit een mooi uitzicht. Het was ook apart om alle moderne gebouwen er om heen te zien liggen.
Het park zelf was ook mooi. Veel natuur en nu extra mooi, omdat er nog best veel sneeuw lag. Het kerstmis-gevoel van gisteren werd weer even een beetje opgewekt.
We zijn ook nog bij de plek geweest waar een keizer zich opgehangen had. Niet echt veel bijzonders volgens mij, maar blijkbaar toch een toeristisch plekje in het park.

Inmiddels waren we tot op het bot verkleumd (want het is hier nog steeds rond het vriespunt, in ieder qua gevoelstemperatuur) en vonden we het tijd om naar huis te gaan. Het duurde nog even voor de metro hadden gevonden, maar een behulpzame Chinees wees ons de weg. Hij bleef natuurlijk in het Chinees praten tegen ons, maar hij was wel kei vriendelijk en kwam ons uit zichzelf helpen. Erg aardig!

De metro hebben we ondertussen aardig onder de knie. Eigenlijk werkt het natuurlijk hetzelfde als in Londen of Parijs en ze geven ook bijna alles in het Engels aan. Dus daar redden we ons wel. Soms zit de metro echt kei vol, maar blijven de mensen toch instappen. Als het voor mijn gevoel eigenlijk al niet meer kan, wordt er toch doorgeduwd en proppen mensen zichzelf erbij. Je staat dan ook kei dicht op elkaar en dat is nou net iets waar ik niet zo gelukkig van word. Ik ben blij dat ik dit normaal niet iedere dag hoef te doen. Ik vond het altijd druk in de trein van Cuijk naar Nijmegen Heyendaal, maar dat zal ik voortaan als rustig moeten beschouwen ;-)

Een ander aspect wat me opvalt aan China/Beijing is de security check. Bijna overal moet je je tas door een apparaat halen waarvan ik eerst alleen wist dat ze dat op het vliegveld gebruiken. Sowieso als je met de metro gaat, maar ook op bijna alle toeristische plekken moet je door de security check. Soms wordt je vervolgens ook nog eens met zo’n metaaldetector gecontroleerd. Ze zijn namelijk bang dat je gevaarlijke dingen meeneemt. Voor mijn gevoel word je dus beschouwd als crimineel voordat het tegendeel is bewezen. In Nederland vond ik het al stom als je gefouilleerd moest worden voor een voetbalwedstrijd of tijdens het uitgaan. Maar daar gebeurt het steekproefsgewijs en dan voelt het nog een beetje aan alsof ze je soms wel vertrouwen. Maar ook daar raak ik, denk ik, wel aangewend.

Wat ik gisteren nog vergat te vertellen, is dat volgens mij zowat iedereen in Beijing werk heeft. Het woord werkloosheid bestaat hier helemaal niet. Dat lijkt tenminste zo. Maar de mensen hebben dan ook de mafste baantjes in mijn ogen. Echt iedereen wordt hier aan het werk gezet, maar of het ook echt nut heeft dat iemand het uitgevonden werk doet, betwijfel ik.
Zo kwamen we gisteren in een voetgangersviaduct (een tunnel onder weg door, zodat je de drukke weg niet hoeft over te steken, best een goede oplossing voor al die wegen hier met toeterende auto’s enz. en waar niemand op verkeersregels let) een vrouwtje tegen die daar aan het dweilen was. Of daar leek het in ieder geval op. Het was naar mijn idee helemaal niet vies en ik kon echt niet ontdekken waarvoor ze daar bezig was. Het was niet zo dat we anders niet door die tunnel zouden kunnen of dat het kei smerig was of zo. Echt heel maf.
Maar zo zijn er veel meer baantjes waarvan ik weet dat niemand in Nederland ze zou gaan uitvoeren, omdat het gewoon totaal nutteloos is. Natuurlijk is het goed dat iedereen werk heeft, maar sommige baantjes zijn echt te erg. Ik zou dat nooit een hele dag vol kunnen houden, nog niet eens een halve dag.
In het Palace Museum zaten of stonden in iedere ruimte bewakers of hoe ze dat hier noemen. Volgens mij staan zij daar alleen de hele dag te staan en verder niets. Sommigen lachen nog wel vriendelijk naar de toeristen, maar het grootste deel van tijd staan ze gewoon voor zich uit te staren. Ik zou het vreselijk vinden als ik op die manier mijn geld moest verdienen. Maar ik mag het misschien ook niet vergelijken met de situatie in Nederland.

Verder ben ik gisteren nog iets vergeten te vertellen. Ik vertelde al over de security check en dat je dus overal gecontroleerd wordt. Je zou dus verwachten dat als er staat dat je geen foto’s mag maken, dat dit ook streng gecontroleerd wordt én dat de Chinezen zich daar ook aan houden. Not!
Een deel van het Palace Museum bestond uit een expositie van Cartier (juwelen). Daar stond overal duidelijk aangegeven dat foto’s maken verboden was. Net zoals dat in Nederland in veel musea het geval is. Ik ben dan zo netjes om dat ook niet te doen, want ik snap dat ook wel. Het zijn natuurlijk kostbare juwelen. Maar die Chinezen fotografeerden er op los. En niet stiekem of zo, nee, gewoon met flits en al. En de bewaking stond er gewoon sullig bij te kijken. Heel vreemd! In een land waar zoveel controle op alles is, wordt dit wel getolereerd. Ik kan daar met mijn pet niet bij.